وفایی در سال ۱۸۴۴ میلادی در شهر مهاباد به دنیا آمد. او در مهاباد از راه مکتب داری امرار معاش میکرد. وفایی در سن بیست سالگی به عزم استانبول از مهاباد بیرون رفت اما پس از رسیدن به نهریه و ملاقاتشیخ عبیدالله نهری از ادامه سفر منصرف شده همانجا سکنی گزید و به طریقت نقشبندیه گرایش پیدا کرد. وی از مریدان شیخ عبیدالله نهری به شمار میآمد و اشعار بسیاری هم که در مدح او سرودهاست شاهد بر این مدعاست.او در سال ۱۹۰۲ به همراه شیخ محمود برزنجی و پیرەمیرد به سفر حج رفت و در هنگام حج درگذشت و در همانجا در خاک عربستان به خاک سپرده شد.
وفایی به زبانهای کردی، فارسی و عربی شعر سروده و عمده اشعار وی در قالب غزل هستند. او در سرودن غزل بسیار تحت تأثیر نالی، بودهاست و بسیاری از مفاهیم شعر وی را به کار بردهاست. اشعار وفایی را بسیاری از خوانندگان کرد در کارهای خود استفاده کردهاند، از این جمله میتوان سید علی اصغر کردستانی، حسن زیرک، مظهر خالقی، عدنان کریم، محمد ماملی و بهجت یحیی را نام برد.
نمونه شعر فارسی[ویرایش]
ای رخ و زلفت شب تاریک و روز روشن است
بی شب و روز تو روز و شب فغان کار من است
طرەی مشکین مزن بر همدگر مشکن دلم
زانکه مشکین طرەات مسکین دلم را مسکن است
آسمان ماهی ندارد، بوستان سروی چو تو
ماه من مشکین کمند و سرو من سیمین تن است